در حال حاضر در كشور كره نخستين خط درمان خونريزي هاي خفيف تا متوسط در افراد هموفيل دچار مهار كننده كنسانتره فعال شده مجموعه پروترومبين است (aPCC) و فاكتور هفت فعال شده (rFVII)در خط دوم و آخر درمان قرار دارد. هدف اين مطالعهارزيابي هزينه فايده استفاده از aPCC در مقايسه با rFVII براي درمان خونريزي هاي خفيف تا متوسط در بيماران دچار مهار كننده از ديدگاه مديران درماني كره بود. اطلاعات باليني و موارد مورد استفاده (تعداد دوز تزريق شده ، ميانگين دوز، تعداد ملاقاتهاي درمانگاهي، زمان بستري، انتقال با آمبولانس، و داروهاي همراه) از يك مطالعه توصيفي مراكز هموفيلي كره استخراج شد. مد هزينه فايده با استفاده از برخود تحليل تصميم و تحليل حساسيت انجام شد. دراين مطالعه مشخص شد كه rFVII داروي هموستاتيك موثرتري نسبت به aPCC است. rFVII باعث انعقاد سريعتر خون مي شد و ميانگين زمان لازم براي عمل آن تقريبا يك چهارم aPCC بود. همچنين براي قطع خونريزي به تعداد دوزهاي كمتري از rFVII در مقايسه با aPCC بود. بر همين اساس ميانگين هزينه مستقيم درماني از زمان شروع خونريزي تا زمان قطع آن براي rFVII 12311 و براي aPCC 18085 دلار آمريكا بود در صورتي كه هريك از اين داروها به عنوان خط اول درمان برگزيده شوند. تحليل حساسيت نيز برتري هزينه فايده استفاده از rFVII به عنوان خط اول درمان را تاييد كرد. در پايان پژوهشگران اين مطالعه نتيجه گرفتند كه در كشور كره استفاده از rFVII به جاي aPCC در خط اول درمان خونريزي بيماران دچار مهار كننده هم موثرتر و هم به صرفه تر است. (يو و همكاران، مجله هموفيلي 2009)