در تقسیم بندی های بانک جهانی، از نزدیک به 200 کشور جهان فقط 26 کشور با اقتصاد توسعه یافته، طبقه بندی شده اند. این کشورها شامل کانادا، ایالات متحده، ژاپن ، زلاند نو، استرالیا و کشورهای اروپای غربی می شود که سرانه ی تولید ناخالص آنها بیش از 20,000 دلار است. اقتصاد بیش از 150 کشور باقیمانده،  در زمره ی کشورهای  درحال توسعه  یا نوپا قلمداد می شود که  درآمد سرانه ی  آنها 500 تا 6,000 دلار است. در واقع،  درآمد سرانه ی  نیمی از جمعیت جهان کمتراز 2,000 دلار و به عبارت دیگر، کمتراز یک دهم  درآمد سرانه ی  کشورهای توسعه یافته است. فارغ از تفاوت های فاحش اقتصادی دربین این کشور ها، اختلافات غیرقابل سنجشی در نگرش آنها به بهداشت و مراقبت های بهداشتی موًثر  درامر درمان افراد با بیماری های مزمن وجود دارد. 
درهمین راستا، شاهد اختلافات فاحشی در کیفیت زندگی افراد هموفیل درکشورهای درحال توسعه در مقایسه با کشورهای پیشرفته هستیم. صرف نظر از شاخص های اقتصادی، وابستگی چشمگیری بین طول عمر افراد هموفیل و تعداد درمانگاه های هموفیلی آن کشورها وجود دارد.  همچنین ارتباط تنگاتنگی بین مصرف فرآورده های کنسانتره ، سلامت وکارآیی مفاصل و عضلات به چشم می خورد.   پژوهش ها نشان داده اند که بیماران هموفیل سوئدی که  با مقادیر زیاد فاکتورهای انعقادی درمان می شوند،  مشکلات مفصلی و عضلانی ندارند.  
جمعیت کشورهای توسعه یافته، 20 درصد از کل جمعیت کره ی زمین است. طبق آمار فدراسیون جهانی هموفیلی، 80 درصد از کل فرآورده های انعقادی تولید شده در دنیا، در کشورهای توسعه یافته و 20 درصد باقیمانده در سایر نقاط دنیا مصرف می شود. 80 درصد از جمعیت 400,000 نفری افراد هموفیل در دنیا، در کشورهای درحال توسعه زندگی می کنند. بادرنظرگرفتن 10,000 واحد برای هر فرد هموفیل، سالانه بیش از  2/3 میلیارد واحد فرآورده برای درمان مورد نیاز خواهد بود. این مقدار معادل سرانه 6/0 واحد خواهد شد. 
درسال 2000 میلادی، مجموع فاکتور 8 تولید شده در جهان بیش از 7/3 میلیارد واحد بوده است که این مقدار شامل 1/2 میلیارد واحد فرآورده ی  پلاسمایی و 6/1 میلیارد واحد  فرآورده های نوترکیب است. تفکر خودکفایی در پلاسما چالش های  مهمی درپی دارد: آیا 20 درصد منابع جهانی پلاسما برای تمامی جمعیت جهان کافی است؟ ( مهمترین تولید کننده پلاسما در جهان ایالات متحده است) حتی اگر پاسخ  این سوٌال مثبت باشد، آیا کشورهای در حال توسعه توان خرید این میزان پلاسما  یا فرآورده های مربوطه را دارند ؟ خطرات واقعی و تئوریکی که فرآورده های پلاسمایی را تهدید می کنند، باعث می شود که فرآیندهای تولید، روز به روز  تکامل یابد و به قیمت آن فرآورده ها افزوده شود. آیا اقتصادهای نوپا توان تطابق با این بازی و نوسان قیمت ها را دارند؟ از آن جا که پلاسما موارد مصرفی جز فرآورده های انعقادی دارد، سوٌال اساسی این جاست که آیا نیازی به خودکفایی در تهیه و پالایش  پلاسما برای تمامی موارد ذکر شده وجود دارد؟  آیا زمینه های اقتصادی و سیاسی مناسب برای دستیابی به خودکفایی، فراهم است؟  
جدا از وجود منابع انسانی برای عرضه ی پلاسما، آیا  امکان رسیدن به ایمنی مقبول برای تولیدات پلاسمایی در کشورهای توسعه نیافته وجود دارد؟ آیا امکان ارتقای سطح کیفیت خدمات انتقال خون وجود دارد؟ آیا دراین کشورها امکان توسعه و به کارگیری استانداردهای نظارتی وجود دارد؟ 
مسائل بسیاری نیز از زاویه ی  دید صنایع پلاسمایی مطرح است. آیا صنایع فعال در بازارهای جهانی، حاضرند فاکتورهای کنسانتره را با قیمت هایی متناسب با توان خرید کشورهای در حال توسعه عرضه کنند؟ آیا این قیمت ها وقتی که فرآورده ها با استانداردهای نظارتی کشورهای توسعه یافته تولید می شوند، پایدار خواهند ماند؟ اگر این امکان وجود نداشته باشد، آیا پالایش محصولات پلاسمایی در داخل کشور ضروری است؟ آیا دولت ها تمایلی به سرمایه گذاری دراین زمینه از خود نشان می دهند؟ 
اندیشه ی رسیدن به خودکفایی در زمینه ی محصولات پلاسمایی درکشورما،  به  دهه ی60  برمی گردد. در آن سال ها با واردات محموله ای آلوده از کشور فرانسه بیش از 200 نفر از بیماران بی گناه هموفیل به ویروس اچ آی وی آلوده شدند. در پی این فاجعه، مسئولان ارشد کشور برآن شدند تا با راه اندازی و تاٌسیس  پالایشگاهی از تکرار مجدد  چنین فجایعی جلوگیری کنند. اما متاٌسفانه بی توجهی برخی از مسئولان این پروژه ی باارزش و حیاتی، 8 سال پس از به کارگیری روش های متنوع ویروس زدایی در کشورهای مختلف،  به تولید فرآورده های پلاسمایی بدون به کارگیری روش های  ویروس زدایی اقدام کردند و این بار آلودگی هپاتیت ث را در سطحی وسیع به بیماران هموفیل انتقال دادند. این پروژه در سال1376 با شکایت جمع کثیری از بیماران و توجه و پیگیری مقامات قضایی تعطیل شد و ده ها و بلکه صدها میلیون دلار سرمایه ی ملی کشورمان ازبین رفت. 
حال که زمزمه های جدیدی برای راه اندازی پالایشگاهی دیگر در کشور به گوش می رسد، از مسئولان بهداشتی کشور تقاضا می شود تا این بار با دقت و درایت بیشتری در این راه گام بگذارند. ابتدا باید نسبت به تثبیت استانداردهای جمع آوری پلاسما در سطحی برابر با کشورهای پیشرفته اقدام کرد. این هدف با سرمایه گذاری هایی که دراین زمینه انجام شده و می شود کاملا عملی است. پلاسمای تولید شده درکشورما باید با اطمینان کامل همراه با مدارک  مطمئن ، نظیر پلاسما مستر فایل(Plasma Master File)   ، در پالایشگاه های معتبر به عنوان مواد اولیه به کارگرفته و همزمان بیماران ایرانی و (مثلاٌ) آلمانی از آن استفاده کنند. اگر محصولات تولیدشده از پلاسمای ایرانی فقط درایران مصرف شود، باید دنبال دلایل آن باشیم. کانون هموفیلی ایران از هر پروژه ی خودکفایی در صنعت پلاسما به طور عملی حمایت می کند و آماده است از تمام توان خود برای ارتقای سطح استانداردهای جمع آوری پلاسما استفاده کند. کانون هموفیلی ایران معتقداست که تولید پلاسما و مشتقات آن به هیچ وجه موضوعی سیاسی نیست، بلکه به حوزه بهداشت و صنعت مربوط می شود. 
                                                                                                                   سردبير : علي اكبر چوپان